زيرا اگر نماز انسان ، شايسته و مورد قبول حضرت حق باشد ، ساير اعمال او نيز مورد قبول قرار خواهد گرفت . و اگر روايات تأكيد مىكند : تا زمانيكه انسان مواظب اوقات نمازهاى پنجگانه است ، شيطان از او وحشت دارد و مىترسد ، پس چرا ما نمازهاى خود را ضايع كنيم ؟ و چرا مقيّد به اوقات نماز نباشيم ؟ و چرا آن دربى را كه شيطان از آن وارد مىشود و سبك شمارندهء نماز را به گناهان بزرگ مىكشاند ، بر روى شيطان نبنديم ؟ و اگر محبوب‌ترين اعمال در نزد خداوند ، بجا آوردن نماز در وقتش باشد و اين عمل بر نيكى به والدين و جهاد در راه خدا هم مقدّم باشد ، پس چرا ما با بجا آوردن نماز در وقتش ، خود را محبوب خداوند نگردانيم و از خشم او خود را دور نگه نداريم ؟ اگر ما انتظار داريم كه در روز قيامت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ما را شفاعت نمايد ، راهى جز محافظت بر نماز و بجاآوردن آن در وقتش نداريم . بنابراين بايد به امور ذيل توجّه كنيم : 1 - براى مؤمن شايسته نيست كه دبارهء نماز سهل انگارى كند يا آن را سبك بشمارد بلكه بايد در حدّامكان نماز خود را در اوّل وقت آن بجا آورد و هيچ كار غير ضرورى را بر نماز مقدّم نشمارد . 2 - همچنين جايز نيست نماز از وقت مقرّر آن به تأخير انداخته شود مخصوصاً نماز صبح كه بايد انسان به هر وسيلهء ممكن سعى كند براى اداى نماز صبح ، قبل از طلوع خورشيد ، از خواب بيدار شود . 3 - كسى كه مىداند بيدار ماندن در شب ، سبب مىشود كه براى نماز صبح از خواب ، بيدار نشود ، بايد شب زودتر بخوابد به گونه‌اى كه براى